Słowo jaskra (glaucoma) jest zaczerpnięte z języka greckiego. Glaucos oznacza zielony i można przypuszczać, że był to błędny wynik obserwacji zaćmy w starożytnej Grecji.
Jaskra jest to choroba, która powoduje zanik nerwu wzrokowego co prowadzi do utraty wzroku. Postępujące ubytki w polu widzenia oraz zbyt wysokie ciśnienie wewnątrzgałkowe to cechy charakteryzujące jaskrę. Ze światowych danych epidemiologicznych wynika że na jaskrę choruje 67 milionów ludzi z czego mimo leczenia 7 milionów jest niewidomych.
Obecnie uważa się, że istotnymi czynnikami predysponującymi tą chorobę są: niedokrwienie nerwu wzrokowego odpowiedzialnego za wrażenia wzrokowe oraz zbyt wyskoki poziom ciśnienia wewnątrzgałkowego. Przede wszystkim ten ostatni czynnik jeszcze do niedawna był wynikiem rozpoznania neuropatii jaskrowej przez specjalistów. Wiadomo jednak, że w przypadku jaskry z normalnym ciśnieniem, jak i nadciśnieniem ocznym kryterium to było błędne. Zatem należy podkreślić że podstawowym badaniem diagnostycznym w jaskrze jest pomiar pola widzenia, badanie GDX oraz ocena tarczy nerwu wzrokowego. Ciśnienie wewnątrzgałkowe jest jedynie czynnikiem sugerującym konieczność przeprowadzenia wymienionych w pierwszej kolejności badań.
